زندگانی زنده مانی گشته است

(زخم فراق)از که نالم که فغان از دل ریش است مراهر بلایی که بوَد از دل خویش است مراشربت وصل تو ، بی زخم فراقی نبودلذت نوش پس از تلخی نیش است مرامن که بیگانهام از خویش و مَحبّت سوزمچه غم از مِحنت بیگانه و خویش است مرامگرم کعبهی امّید ، پس از مرگ دهندکاین ره دور و درازی است که پیش است مراگر دل از زخم جفای تو شود ریش چه غممرحمت های غمت مرهم ریش است مراگرچه خوبان به منِ خسته جفا کم نکنندشکر ایزد که وفا از همه بیش است مراسجدهی روی نکو (اهلی) اگر بدکیشی استبت پرستم چه غم از ملت و کیش است مرا"اهلی شیرازی" زندگانی زنده مانی گشته است...

(گلبانگِ رود)نوای آسمانی آید از گلبانگ رود امشببیا ساقی که رفت از دل غم بود و نبود امشبفراز چرخ نیلی نالهی مستانهای دارددل از بام فلک دیگر نمیآید فرود امشبکه بود آن آهوی وحشی چه بود آن سایهی مژگان؟که تاب از من ستاند امروز و خواب از من ربود امشببه یاد غنچهی خاموش او سر در گریبانمندارم با نسیم گل ، سرِ گفت و شنود امشبز بس بر تربت صائب ، عنان گریه سر دادم(رهی) از چشمهٔ چشمم خجل شد زندهرود امشب"رهی معیری" زندگانی زنده مانی گشته است...

«زندگی'>زندگی»دست در دست تماشا ، زندگی کن زندگیپابهپای نبضِ دنیا ، زندگی کن زندگیمُردگی را زیر خاکِ ناامیدی دفن کنبا نفس های مسیحا ، زندگی کن زندگیزندگی را از تنِ پژمردگی ، سرسبز کنشکلِ گلدانی شکوفا، زندگی کن زندگییک کبوتر باش و گاهی با نگاه "ایلیا"لحظهای درچاه غمها ، زندگی کن زندگیدرتلاطم های مَحزون، صخرهای آرام باشمثل ساحل، پای دریا ، زندگی کن زندگیباز کن از ابرِ ابرو ، آذرخشِ اَخمِ رادر هوای صاف و زیبا ، زندگی کن زندگیگاه با موسیقیِ یک حوض، لبخندی بنوشگوشهای با شور و آوا ، زندگی کن زندگیگاه گاهی که شبیه ماه ، تنها میشویتا طلوع عشق، تنها زندگی کن زندگی!پلک را بیدار کن با چشم بازِ آفتابشب نباش و رو به فردا ، زندگی کن زندگیدکتر حسین محمدی مبارز (ایلیا) زندگانی زنده مانی گشته است...